Nowoczesna firma

Kartel czterech operatorów

śr., 02/22/2012 - 07:00

Jak nie wiadomo o co chodzi, to…

Postępowanie przeciwko ukaranym wszczęte zostało we wrześniu 2010 roku i powiązane było z wynikami przetargu na rezerwację częstotliwości umożliwiających odbiór telewizji w telefonie komórkowym (DVB-H). Jego zwycięzcą okazała się spółka Info-TV-FM, konkurująca w przetargu z konsorcjum Mobile TV złożonym z operatorów komórkowych Polkomtel, Polska Telefonia Cyfrowa, PTK Centertel i P4.

Na podstawie zebranych informacji uznaliśmy, że najwięksi operatorzy komórkowi, po przegranym przetargu dzielącym częstotliwości, zawarli nielegalne porozumienie. Uczestnicy kartelu ustalali sposób zachowania wobec wygranej spółki, wymieniali między sobą poufne informacje oraz uzgadniali sposób publicznego kwestionowania oferty wygranego – wyjaśnia Prezes Małgorzata Krasnodębska-Tomkiel.

Na podstawie zgromadzonych przez Urząd materiałów dowodowych ustalono, że członkowie przegranego konsorcjum uzgadniali działania wobec zwycięzcy. Operatorzy porównywali proponowane im warunki finansowe współpracy oraz dzięki narzędziom PR kwestionowali wiarygodność oferty Info-TV-FM. W związku z tym UOKiK zadecydował, że działania te zaburzały mechanizm skutecznej konkurencji, ograniczały wzajemną niepewność rynkową operatorów oraz wstrzymały rozwój rynku hurtowego telewizji DVB-H, pozbawiając tym samym konsumentów możliwości korzystania z telewizji mobilnej przez telefon.

Za udział w niedozwolonym porozumieniu przyjdzie zapłacić uczestnikom kartelu - Polkomtel, Polska Telefonia Cyfrowa, PTK Centertel, P4 – niemało, bo odpowiednio 33,4mln zł, 34mln zł, 35mln zł oraz 10,7 mln zł. Decyzja nie jest jednak prawomocna, operatorom przysługuje prawo do odwołania się do Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów.

Odwołania od decyzji

O zamiarze odwołania się od decyzji Urzędu poinformowała już w wydanym oświadczeniu Polkomtel S.A., na blogu spółka P4 oraz komentarzu do decyzji PKT Centertel. W komunikacie prasowym P4, operatora sieci Play czytamy: „Przedstawiona w uzasadnieniu UOKiK argumentacja nie wskazuje na jakiekolwiek potwierdzenie zarzutów, że P4 czy jego reprezentanci byli zaangażowani w rzekome niedozwolone porozumienie. Przedstawione argumenty bardzo wybiórczo i w nieprecyzyjny sposób oddają stan faktyczny. Operator jest przekonany, że nie ma żadnych dowodów, o zamiarze udziału czy udziale w jakiejkolwiek zmowie”.

Spółka PKT Centertel również poinformowała o bezpodstawności decyzji wydanej przez UOKiK. Operator zapowiedział opublikowanie dalszych informacji odnośnie decyzji, jednak wskazał, że nie uczestniczył w zmowie, a decyzje przedsiębiorstwa podejmowane były zawsze całkowicie samodzielnie i wynikały z nieopłacalności usług DVB-H.

Polkomtel S.A. zwraca natomiast uwagę na niefrasobliwość Urzędu deklarując: „Urząd konsekwentnie pomija fakt, że spółka świadcząca usługi telewizji mobilnej nigdy nie złożyła potencjalnym partnerom wiążącej oferty na swoje usługi. A tylko taka oferta mogła być podstawą dla nawiązania relacji biznesowych między podmiotami działającymi na konkurencyjnym rynku. Dlatego Polkomtel nie mógł ani wstrzymywać rozwoju rynku, ani pozbawiać konsumentów możliwości korzystania z usług, na które nigdy nie otrzymał oferty”. ”Dzisiejsza decyzja UOKiK jest spóźnioną próbą przymuszenia podmiotów działających na konkurencyjnym rynku do zachowań niezgodnych ze standardami biznesowymi. W ocenie Polkomtel S.A. zarzuty podnoszone przez Urząd nie mają oparcia w rzeczywistości.

Doświadczenia wszystkich krajów, w których zaistniały podmioty oferujące usługi w standardzie DVB-H, wskazują, że było to rozwiązanie nieefektywne technologicznie i ekonomicznie, wskutek czego nastąpiło całkowite wycofanie się z jego stosowania. Polscy operatorzy telefonii komórkowej mieli wystarczającą wiedzę na ten temat już w 2009 roku” – argumentuje operator Plus.

Pytaniem, które należy zadać jest więc kwestia, dlaczego operatorzy posiadając deklarowaną „wystarczającą wiedzę na ten temat już w 2009 roku” zdecydowali się na utworzenie konsorcjum i udział w przetargu, skoro rozwiązanie to uznawane było za „nieefektywne technologicznie i ekonomicznie”?

źródło: Kartel czterech operatorów

Jak trafić w cel?

wt., 02/21/2012 - 09:00

Niejasność w kwestii finalnych oczekiwań potrafi spowolnić pracę nawet najtrafniej dobranego zespołu. Co z tego, że grupa jest dobrze przygotowana, ma odkrywcze pomysły i chęć do pracy, jeśli nie ma pojęcia, jakie zamierzenie powinno zogniskować podjęte dążenia. „Cokolwiek czynisz, czyń roztropnie i patrz końca”, mówiło się w Starożytności. Być może z tego powodu tak ważne jest wypracowanie w sobie zdolności precyzyjnego wytyczania celów. Szczególnie, jeśli zajmuje się kierownicze stanowisko.

Postępujące zrozumienie procesów zachodzących w grupie wskazuje, że najlepszych liderów cechuje właśnie zdolność kierowania uwagi podwładnych na zestaw konkretnych zadań do realizacji oraz taka definicja ich kontekstu, by uniknąć wszelkich nieporozumień. W zespołach, które muszą samodzielnie wyłonić swojego lidera – często właśnie ta umiejętność okazuje się decydująca. To jeden z podstawowych atawizmów ludzkiej psychiki: wyraźnie zdefiniowany cel pozwala na opracowanie trwałej metodologii działania, a przez to tworzy wrażenie względnego bezpieczeństwa. Członkowie grupy pozbawionej zdecydowanego kierownictwa zazwyczaj nie tylko nie wykorzystują pełni swoich możliwości – ale także czują się zagubieni, spada ich samoocena, a finalnie także chęć podejmowania wyzwań. Ważne, aby potrafić wykorzystać te obserwacje również w nowoczesnym marketingu. Współczesne narzędzia treningowe pomagają wypracować nawyk budowy każdego zespołu od wyznaczenia mu zadań.

Trzeba jednak pamiętać, iż sucha wiedza o tym, że to cel jest najważniejszy, nigdy jeszcze nie wystarczyła. Kluczowa okazuje się elastyczność, by cele budować w oparciu o bieżące potrzeby i możliwości grupy. Ostatnio obserwujemy coraz większe zrozumienie dla wagi zadaniowego orientowania zespołu, są jednak takie osoby, które wydają się zupełnie nie pojmować, jak wykorzystać zdobytą wiedzę w praktyce. A to dość delikatna materia. Nie wystarczy wiedzieć, że cel jest istotny – ale potrzeba całego arsenału technik, umiejętności właściwej oceny oraz precyzyjnego spojrzenia, żeby faktycznie przyspieszyć pracę zespołu. Inna sprawa, że finalnie i tak najważniejszym efektem staje się zdobycie respektu współpracowników, co dla kierownika jest jednym z podstawowych zadań. Najnowsze osiągnięcia psychologii pozwalają budować strategie szkoleniowe, które szybko przekładają się na wysoką skuteczność w działaniu. To o tyle ciekawe, że pozwala dostrzec, jak wydajnymi okazują się ludzkie atawizmy wykorzystane w procesach organizacyjnych nowoczesnych przedsiębiorstw. Szczególnie, że w rękach dobrego menedżera umiejętność posługiwania się tymi instrumentami sprzyja nie tylko uzyskaniu korzyści dla organizacji – ale także przekłada się na wzrost zadowolenia całego zespołu.

Obojętnie, jak duża jest grupa – warto zadbać o to, by dzięki odpowiednio wyznaczonym celom nabrała ona funkcjonalnej dynamiki. Praktyka błyskawicznie weryfikuje wstępną diagnozę wypracowaną przez kierownictwo. Kwestią doświadczenia jest taki nadzór nad pracą zespołu, by w razie potrzeby przedefiniować cele, ale robić to na tyle subtelnie, żeby ogólna trajektoria rozwojowa została zachowana. Nie sposób zresztą wziąć pod uwagę wszystkich czynników, wpływających na ostateczny rezultat działania: odpowiednio przygotowany plan musi więc pozwalać na stopniową modyfikację przebiegającego projektu. Obecnie coraz większy nacisk kładzie się na zwiększanie elastyczności działania. To formuła, która doskonale sprawdza się w praktyce – ale tylko w wypadku, gdy agregujący działanie finał pozostaje jasno wyznaczony.

źródło: Jak trafić w cel?

Czy warto wierzyć w swoje możliwości?

wt., 02/21/2012 - 08:00

„Żaden fakt nie jest tak ważny, jak nasze nastawienie do niego. To ono decyduje o naszym sukcesie albo o porażce.” Norman Vincent Peale

Co to jest i do czego to potrzebne?

Zastanawiałeś się kiedyś, czym jest wiara? Co to w ogóle jest wiara?

Szukając terminów określających wiarę, znalazłem wiele definicji związanych z katolicyzmem lub innymi wyznaniami, najciekawsza jednak wydała mi się definicja, którą znalazłem na stronach Wikipedii:

„Wiara jest terminem wieloznacznym. W mowie potocznej oznacza przekonanie o czymś. Stanowisko, pogląd w danym momencie (przy obecnym stanie wiedzy naukowej) nie znajdujący jednoznacznego potwierdzenia w rzeczywistości.

W religioznawstwie polega przede wszystkim na przyjęciu istnienia czegoś bez żadnego dowodu, który wiarygodnie potwierdzałby ten fakt. Świadoma decyzja przyjęcia takiej wiary nazywa się aktem wiary.

Występowanie wiary uznaje się za konieczne w początkowej fazie rozwoju nauki (przyjmuje się, że w dużej mierze zawdzięcza ona wierze swoje istnienie, kiedy to pierwszy raz w dziejach świata ludzie podeszli rozumowo do mitycznej materii, narodziły się filozofia i nauka, które zresztą wówczas stanowiły jedno – tymi pionierami racjonalizmu byli Grecy. Wiara jest też nierozerwalnie związana z religią. W Biblii święty Tomasz przedstawia wiarę jako przyrodzony stan umysłu, polegający na pewności prawd nie z racji dowodów rozumowych, ale przez przyjęcie świadectwa autorytetu, wiara wynikająca z zaufania.

Postrzeganie wiary jako duchowej substancji udzielonej do wnętrza serca człowieka, która następnie powoduje osobiste doświadczenie dogłębnego przekonania o czymś, czego nie postrzegają zmysły, jest często przyjmowane w teologii ewangelickiej. Współczesny katechizm Kościoła katolickiego kładzie nacisk na jeszcze inny, również nadprzyrodzony charakter wiary, określając ją jako relację z Bogiem: ‹‹Wiara jest osobowym przylgnięciem człowieka do Boga: równocześnie i w sposób nierozdzielny jest ona dobrowolnym uznaniem całej prawdy, którą Bóg objawił›› (KKK 176).”

Jedno, co jest pewne: wiara jest nam zawsze potrzebna, jeśli chcemy podjąć się jakiegokolwiek przedsięwzięcia.

Pamiętaj, że wiara w powodzenie tego, co robisz, to podstawowa rzecz, od jakiej musisz zacząć każde swoje działanie. Nie możesz zacząć ważnej roboty, a w zasadzie nie możesz zacząć żadnego przedsięwzięcia, myśląc już na początku, że to, co będziesz robić, może się nie udać.

Jeżeli nawet z jakiegoś powodu uda się dokończyć takowe dzieło, nie będzie ono ideałem, do którego dążyłeś – Ty lub ktoś, dla kogo je wykonywałeś.

Chcąc odnieść sukces, a oznacza to dokończenie jakiegokolwiek przedsięwzięcia i osiągnięcie zamierzonego efektu, musisz do zadania podejść prawdziwie i z pasją, musisz chcieć osiągnąć SUKCES.

Pamiętaj, że bez wiary w swoje możliwości nie masz wielkich szans na osiągnięcie sukcesu, powiedziałbym, że masz w zasadzie zerowe szanse. Prawda jest brutalna, a moim zadaniem na tym etapie jest uświadomienie Ci jej. Musisz wiedzieć, że podstawową rzeczą jest zmiana Twojej mentalności.

Jak pisał w swoich książkach cytowany wyżej Norman Vincent Peale:

„Jesteś jedyną osobą na tym świecie, którą możesz zmienić! Nikt nie może zmienić Ciebie – to możesz zrobić tylko i wyłącznie Ty sam!”

Zapamiętaj to, co powiem – od dzisiaj do wszystkiego, co zamierzasz robić i co planujesz, musisz podchodzić z pełną wiarą w osiągnięcie zamierzonego celu.

Pielęgnuj w sobie niczym nieskażoną wiarę osiągnięcia sukcesu!

Pamiętaj też, że nie możesz robić inaczej, ponieważ zmarnujesz swoją energię – po prostu „para [niepotrzebnie] pójdzie w gwizdek”.

Wiara w siebie prowadzi do samorealizacji i spełnienia, prowadzi do sukcesu.

Oczywiście wiem, że możesz powiedzieć: „Łatwo mówić, ale wcale nie jest to takie proste.” Masz racje, to nie jest proste, ale czas wreszcie zacząć działać!

Jak się za to zabrać... czyli jak zacząć ćwiczyć wiarę?

U niektórych bardzo naturalnie można zaobserwować wielką wiarę w swoje możliwości. Ludzie ci zawdzięczają ją swoim predyspozycjom, ale głównie temu, że byli wychowywani przez rozsądnych rodziców, którzy „karmili” ich już od małego „karmą sukcesu”.

Niestety nie wszyscy mieliśmy takie szczęście, co nie znaczy, że jesteśmy gorsi!

Wiedz o tym, że nic straconego, ponieważ wszystkiego możesz się nauczyć i wszystko możesz przezwyciężyć – musisz tylko chcieć i uwierzyć, że Ci się to uda, a po prostu dostaniesz to, czego pragniesz.

Pamiętaj, że już dzisiaj masz w sobie wszystkie niezbędne narzędzia, żeby być doskonały we wszystkim, co robisz. Musisz tylko otworzyć odpowiednią „skrzynkę narzędziową”, a klucz do tej skrzynki odnajdziesz w mojej książce.

Może oglądałeś kultowy film braci Wachowskich?

Film o niezapomnianym i mocnym tytule Matrix.

Pamiętasz charyzmatycznego Morfeusza i scenę, w której podaje Tomasowi Andersonowi, zwanemu Neo, tabletki, stawiając go tym samym w sytuacji wyboru?

W lewej ręce miał tabletkę niebieską – trwanie w niewierze, w marazmie, w sztucznym świecie, w prawej zaś tabletkę czerwoną – poznanie prawdy.

Takim Morfeuszem mogę być dziś ja – tu i teraz, kiedy czytasz ten artykuł, lub Ty sam, ponieważ sam dajesz sobie wybór.

Chcę być szczery: ja nie mogą Cię zmienić. Pamiętaj, że NIKT TEGO NIE MOŻE ZROBIĆ. TYLKO TY SAM!

W lewej ręce będę trzymał tabletkę niebieską – synonim przeciętności, tabletkę z „wirusem ofiary” (jak pisał Kevin Hogan w swojej książce Ukryta perswazja), a w drugiej ręce będę trzymał tabletkę czerwoną – synonim sukcesu i bogactwa pod każdą postacią, jaką sobie możesz tylko wyobrazić.

Wybór pozostawiam Tobie i tylko Tobie!

Choć wiem, że sięgając po tę właśnie książkę, połkniesz tabletkę czerwoną i dasz sobie szansę bycia szczęśliwym, dasz sobie szansę (już sobie ją dałeś) bycia człowiekiem, który sam decyduje o tym, kim chce być. Wiem, że już dzisiaj chcesz lub myślisz o tym, żeby realizować swoją własną przyszłość jako Człowiek Sukcesu.

Uwierz już dzisiaj, uwierz już TERAZ w to, że zmieniając siebie, wierząc w swoje możliwości, stajesz się z dnia na dzień lepszy.

Wierząc w to, że jesteś dobry, że jesteś najlepszy, otaczasz się niezniszczalnym murem sukcesu – poczuj go, dotknij i zrozum, że tylko on daje Ci pełne bezpieczeństwo i komfort życia.

Poczuj, że tylko od Ciebie zależy, czy osiągniesz sukces. Musisz w niego uwierzyć. Pamiętaj też, że sukcesu nikt nie może Ci ofiarować. Na sukces musisz zapracować sam!

Wróć jeszcze raz do wspomnianego Neo z filmu Matrix – na początku nie wierzył, że jest Wybrańcem, czuł, że jest przeciętny, nawet kilka razy sam to powtórzył, aż w pewnym momencie zaczął wierzyć we własne możliwości. Coś się zmieniło w jego myśleniu, to on sam sprawił, że pojawiła się w nim wiara, a ta sprawiła, że zaczął być taki sam, jak jego „niezniszczalni” przeciwnicy. Zaczął być lepszy i już nic nie było w stanie go powstrzymać. On sam sprawił, że osiągnął sukces – nikt mu tego sukcesu nie podarował.

Morfeusz wskazał mu tylko drogę, tak jak i ja dzisiaj mogę pokazać Ci drogę do Twojego własnego sukcesu.

Pamiętaj!

Jednak zmiany MUSISZ chcieć SAM, musisz ją zacząć i musisz ją poczuć!

Uwierz w siebie, a będzie Ci dane.

źródło: Czy warto wierzyć w swoje możliwości?

Rozwój pracowników a kształtowanie wizerunku pracodawcy

wt., 02/21/2012 - 07:00

Drogowskazy na ścieżce

Ścieżka kariery stała się ostatnimi czasy jednym z haseł, które pojawiają się w większości ogłoszeń rekrutacyjnych. Poza wynagrodzeniem to właśnie perspektywy rozwoju zachęcają kandydatów do starania się o pracę w danej firmie, więc warto postarać się o to, aby nie był to jedynie slogan i obietnica bez pokrycia, ale dobrze przemyślane narzędzie. Inwestycja w pracownika to przecież inwestycja w rozwój całej firmy. Co jest zatem najistotniejsze?

Przede wszystkim zgodność ścieżki realnymi możliwościami rozwoju. Musimy zastanowić się, czy cele, które zostaną postawione przed pracownikiem, będzie on mógł faktycznie zrealizować. To zdecydowanie istotniejsze niż atrakcyjna, ale nieadekwatna do rzeczywistości wizja. Mogą to być wysokie, wyśrubowane kryteria, ale zawsze możliwe do osiągnięcia. W zależności od stanowiska możemy rozwijać kompetencje takie jak umiejętności menadżerskie, zarządzanie zespołem itp. lub podnosić kwalifikacje specjalistyczne przez szkolenia w zakresie danej dziedziny. Dajmy pracownikom poczucie, że w nich inwestujemy, wtedy z pewnością wzrośnie poziom ich motywacji i poczucie solidarności z interesami organizacji. Warto wyraźnie zaznaczyć, że każda ścieżka kariery powinna być skorelowana z systemem ocen pracowników. To właśnie pomyślny wynik tej drugiej stanowi przepustkę do przejścia na kolejny poziom. Pamiętajmy, że ścieżka kariery nie jest systemem przyjętym raz na zawsze i bez względu na osiągnięcia, pracownik po określonym czasie musi przejść poziom wyżej. To tylko wskazanie możliwości i perspektyw – reszta pozostaje kwestią indywidualnego zaangażowania. Najważniejsze, aby pracownik wiedział, czy ma możliwość awansu w strukturach pionowych, poziomych, czy raczej rozwoju określonych kompetencji, nawet już na etapie samej rozmowy kwalifikacyjnej.

Firma, która stwarza określone warianty rozwoju staje się równocześnie atrakcyjnym pracodawcą i pozyskuje ambitnych ludzi stawiających na nieustanne poszerzanie zakresu swoich kompetencji. Jeśli zaś chodzi o aspekt wewnętrzny employer brandingu, to sprecyzowane cele dają pracownikowi dużą dozę poczucia bezpieczeństwa. Wiedza na temat tego, co może wydarzyć się po określonym czasie pracy w danym miejscu, pozwoli mu bardziej przywiązać się do danej organizacji, a jego decyzja o ewentualnej zmianie pracy z pewnością będzie mniej pochopna.

Profile kompetencji i realia społeczno-ekonomiczne

Pamiętajmy, że ścieżka kariery jest przygotowana z myślą o konkretnym stanowisku i raczej nie może mieć charakteru uniwersalnego – to znaczy, że nie wszystkie branże oraz funkcje mogą stosować to narzędzie przez wzgląd na specyfikę danej dziedziny. Jednak w przypadku tych, dla których ścieżka będzie optymalnym rozwiązaniem (kadra zarządzająca, inżynierowie itp.), należy konstruować je na bazie szczegółowych informacji. Dostarczą ich profile precyzujące kluczowe kompetencje dla konkretnego stanowiska, poziom ich spełnienia oraz pożądane zachowania. Wariant indywidualny przewiduje także porównanie stopnia wymaganych kompetencji ze stopniem ich spełnienia w wypadku danego pracownika, a co za tym idzie – uwydatnienie luk. W tym kontekście nie bez znaczenia pozostaje też proces mapowania stanowisk, który daje sygnał kadrze zarządzającej najwyższego szczebla o tym, które osoby są kluczowe dla rozwoju firmy. To właśnie one będę w firmie zatrzymywane w strukturach organizacji. Oczywiście procesy, które wdrażamy w naszej firmie nie mogą być zupełnie oderwane od rzeczywistości czy twardych reguł rynku. Ścieżki karier ze swojej natury powinny być elastyczne i wyznaczać tylko pewne ramy. Chociaż większość zwłaszcza dużych organizacji rządzi się w pewnym stopniu swoimi prawami i wyznaczają one pracownikom cele (zadowolenie klienta, wartość techniczna i niezawodność produktu, procent wykonanych zadań), które powinni realizować na rzecz firmy, pamiętajmy, że wraz zawirowaniami na rynku mogą się one zmieniać.

Suma korzyści

Wskazanie możliwości rozwoju, prezentowanie wizji przyszłości i dawanie jasnych wskazówek, jakie cele należy osiągnąć, aby za rok lub dwa znaleźć się na określonym stanowisku sprawią, że pracownicy będą mieli poczucie tego, że ktoś czuwa nad przebiegiem ich kariery i dzięki możliwościom rozwoju stwarzanym przez firmę w jej interesie, realizują również swoje osobiste cele. Co ciekawe, takie podejście zwiększa także konkurencyjność firmy na rynku. Najlepsi profesjonaliści z pewnością chętniej przyjdą do firm posiadających usystematyzowaną strukturę, gdzie ktoś będzie czuwał nad ich ustawicznym rozwojem. Ścieżka kariery jest więc także zachętą już na etapie rekrutacji, gdyż stanowi synonim pewnej przyszłości. Pracownik wie, że jeśli zrealizuje stawiane przed nim cele w konkretnym czasie i jego ocena okresowa wypadnie pomyślnie, może liczyć na określone profity. Na skuteczne i efektywne wdrożenie ścieżek karier nie ma jednak jednej skutecznej recepty, bowiem każda organizacja jest w jakimś stopniu miniaturowym państwem rządzącym się szeregiem pisanych i niepisanych zasad. Kultura organizacji, proces ocen i wartościowanie stanowisk powinny być więc najlepiej jak to możliwe zintegrowane z rozwojem poszczególnych stanowisk, wówczas całość ich funkcjonowania osiągnie najwyższy stopień efektywności.

źródło: Rozwój pracowników a kształtowanie wizerunku pracodawcy

Polskie nazwy czyli międzynarodowy naming produktów

pon., 02/20/2012 - 09:00

Marka Żubrówka jest szeroko na świecie znana. To unikalna na skalę światową wódka. W butelce znajduje się źdźbło turówki wonnej (hierochloe odorata), trawy rosnącej w lasach Puszczy Białowieskiej. To dzięki znanej powszechnie jako żubrówka trawie, wódka ma świeży, orzeźwiający aromat z nutą rumianku i wanilii. Wódkę wyróżnia także zielono żółtawy kolor oraz zawartość kumaryny. Sprzedaż tego produktu była za oceanem zakazana, właśnie ze względy na kumarynę – związek chemiczny, który nadawał wódce unikalny smak. Stosowany w małych ilościach krzywdy nie wyrządza, ale spożyty w większej dawce może prowadzić do uszkodzenia wnętrzności. Pod koniec lat 70. amerykańska Food and Drug Administration zakazała stosowania kumaryny w całym sektorze spożywczym USA. Unikalność produktu i atrakcyjność rynku amerykańskiego zachęciła polskich specjalistów od produkcji destylatów do stworzenia wolnej o kumaryny wersji specjalnie na rynek amerykański. FDA w końcu wyraziła zgodę na sprzedaż żubrówki na terenie USA.

Zmienił się jednak naming produktów. Na rynek amerykański weszła nowa wersja znanej marki, nazwana ŻU lub inaczej ZU. Naming produktów jest w marketingu niezwykle istotny. Nie usunięto napisu żubrówka, ale lansowana jest skrócona do ŻU nazwa wolnego od kamaryny produktu. To ukłon w stronę międzynarodowej klienteli. Amerykanie zamawiając drinki podają markę alkoholu z jakiego ma być przygotowywany. O ile dla nas nazwa żubrówka jest prosta, dla obcokrajowców może stanowić problem zarówno w wymówieniu słowa jak i w zapamiętaniu nazwy. Naming produktów powinien takie aspekty prezentacji marki uwzględniać.

Naming produktów a ochrona marek narodowych

Poza Polską żubrówka produkowana jest w wielu innych krajach pod różnymi nazwami, m.in. w Rosji, Stanach Zjednoczonych (Wisent Vodka), na Ukrainie, na Białorusi oraz w Czechach. Ważnym aspektem namingu produktów jest opis Polish Vodka. Nie tak dawno Rada Ministrów przyjęła projekt zmiany ustawy o wyrobie napojów spirytusowych oraz o ich rejestracji i ochronie oznaczeń geograficznych. Ważnym rynkowo aspektem nowej ustawy, są zawarte w niej zmienione wymogi dla oznakowania polskich wódek czystych i smakowych. Ustawa obejmuje także naming produktów. Otóż, wódki będzie można markować na etykiecie oznaczeniem geograficznym „Polska Wódka / Polish Vodka”. To duży krok w ramach lansowania polskich produktów.

Póki co naming produktów „Polska Wódka / Polish Vodka” jest dobrowolny. Jeżeli producent zdecyduje się użyć tego brandu, to wyrób musi spełniać odpowiednie wymagania jakościowe. Naming produktów z użyciem wyrażenia „Polska Wódka / Polish Vodka” ogranicza także zakres surowców tradycyjnie stosowanych w naszym kraju do produkcji wódki. Drugim ważnym warunkiem jest to, że cały proces produkcyjny wyrobu oznakowanego „Polska Wódka/Polish Vodka” musi odbywać się Polsce. To krok, który ma lansować polskie produkty narodowe, a co za tym idzie promować tak unikalne i wyjątkowe marki jak żubrówka. Ochrona wizerunku polskich produktów poprzez prawnie zabezpieczony naming produktów może tylko pozytywnie wpłynąć na ich marketing.

źródło: Polskie nazwy czyli międzynarodowy naming produktów

Kara za wprowadzenie klientów w błąd

pon., 02/20/2012 - 08:00

Niepełne informacje

Postępowanie przeciwko Polkomtel wszczęte zostało w grudniu 2010 roku na skutek zawiadomienia. Zastrzeżenia Urzędu wzbudziła treść prezentowanego we wrześniu 2009 roku, w reklamach „Rarka w MixPlusie”, hasła reklamowego „29 groszy za minutę do wszystkich”. Na drodze postępowania stwierdzono, że podana informacja o korzystnych cenowo warunkach oferty nie była pełna, ponieważ jak deklaruje Urząd „atrakcyjna cena obowiązywała jedynie po spełnieniu określonych warunków, o których nie wspominały reklamy: aktywowania dodatkowo płatnego pakietu i jego pełnego wykorzystania. Niewykorzystanie lub przekroczenie limitu podwyższało koszt połączeń”. Prezes UOKiK uznała, że Polkomtel wprowadzał konsumentów w błąd, ponieważ nie posiadali oni pełnych informacji o rzeczywistych warunkach oferty, a hasło reklamowe sugerowało, że cena 29 groszy za minutę dotyczyła każdego połączenia głosowego w usłudze „MixPlus” . W związku z tym na przedsiębiorstwo nałożono sankcję finansową w wysokości blisko 1,86 mln zł. Zgodnie z wydaną decyzją, spółka musi opublikować także jej treść na własnej stronie internetowej oraz jej sentencję w dzienniku ogólnopolskim. Zaznaczyć należy jednocześnie, że decyzja w sprawie nie jest ostateczna, a przedsiębiorca ma prawo do odwołania się do Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów.

W drodze postępowania

Podczas trwania postępowania wyjaśniającego Polkomtel nie zgadzał się ze stawianymi przedsiębiorstwie zarzutami. Spółka powoływała się na zakończenie, we wrześniu 2009 roku, kampanii reklamowej oraz fakt, że hasła „29 gr/min do wszystkich” oraz „Rarka w MixPlusie czyli 29 groszy za minutę do wszystkich”, nie były stosowane we wszystkich materiałach reklamowych dotyczących oferty. Przedsiębiorstwo, 21 lipca 2011r., wnioskowało również o wydanie decyzji na podstawie art. 28 ust. 1 Ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów brzmieniu: „jeżeli w toku postępowania w sprawie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów zostanie uprawdopodobnione – na podstawie okoliczności sprawy, informacji zawartych w zawiadomieniu, o którym mowa w art. 100 ust. 1, lub innych informacji będących podstawą wszczęcia postępowania – że przedsiębiorca stosuje praktykę, o której mowa w art. 24, a przedsiębiorca, któremu jest zarzucane naruszenie tego przepisu, zobowiąże się do podjęcia lub zaniechania określonych działań zmierzających do zapobieżenia tym naruszeniom, Prezes Urzędu może, w drodze decyzji, nałożyć obowiązek wykonania tych zobowiązań”. Co za tym idzie UOKiK przychylając się do wniosku miałby wydać decyzję, której założeniem byłoby nałożenie na Polkomtel obowiązku wykonania zobowiązania polegającego na niestosowaniu zarzucanej mu praktyki, tj. praktyki niestosowanej od października 2009 roku. Urząd nie przychylił się do wniosku o wydanie w/w decyzji.

Uzasadnienie

Główną przesłanką przemawiającą na niekorzyść spółki był fakt, że cena 29 groszy za połączenie możliwa była do uzyskania jednie po aktywacji pakietu „Tanio do wszystkich”. Kosztował on 6pln, i zawierał on 21 minut, co za tym idzie uzyskanie w/w ceny możliwe było jedynie przy jego pełnym wykorzystaniu. W opinii Urzędu, emitowane spoty przedstawiały koszt połączeń, jako standardową cenę usługi, nie jako cenę możliwą do uzyskania w przypadku spełnienia konkretnych warunków. Dodatkowo nie tylko niewykorzystanie wszystkich 21 minut wiązało się z wyższa ceną. Ich przekroczenie również było jednoznaczne z poniesieniem wyższych kosztów związanych z realizacją połączenia, kosztów dwukrotnie wyższych bowiem cena połączeń w MixPlusie poza pakietem wynosiła 58 gr.

Dodatkowo każdy użytkownik mógł aktywować wyłącznie dwa pakiety „Tanio do wszystkich”, a co za tym idzie uzyskać cenę 29 groszy wyłącznie na połączenia głosowe trwające 42 minuty. W wydanej przez Urząd decyzji czytamy więc: „Chęć wykonywania przez użytkownika połączeń jedynie po cenie wskazanej w reklamie wiązała się zatem z koniecznością skrupulatnego monitorowania ilości minut wykorzystanych w okresie ważności pakietu…Możliwość wykonywania połączeń po cenie 29 groszy za minutę miała zatem charakter jedynie czasowy. Uznać wobec tego należy, że informacja o cenie usługi nie została przez Spółkę przekazana w sposób należyty. Przekaz reklamowy nie jest rzetelny, jeśli wskazując na cenę usługi w przypadku, gdy cena ta obowiązuje jedynie w ściśle ograniczonych okolicznościach, nie tylko nie określa zakresu obowiązywania tej ceny, ale nawet nie sugeruje, że zakres ten jest ograniczony. Informacja o tym, że proponowana przez Polkomtel stawka połączeń głosowych stanowiła jedynie uśredniony koszt minuty połączenia głosowego w przypadku aktywowania przez użytkownika dodatkowego pakietu „Tanio do wszystkich”, była istotną informacją potrzebną przeciętnemu konsumentowi do podjęcia decyzji dotyczącej umowy. Spółka zaniechała jednak podania tej informacji w stosowanych przekazach reklamowych”.

źródło: Kara za wprowadzenie klientów w błąd

Marketingowe triki w codziennych zakupach

pon., 02/20/2012 - 07:00

Ile razy zdarzyło Ci się, że poszedłeś do sklepu po jeden mały produkt, a wyszedłeś z kilkoma produktami, lub co gorsza reklamówkami?

Jak myślisz, dlaczego w sklepach sieciowych (tkz. Modern trade), koszyki są takie duże?

Już odpowiadam, ponieważ te parę drobiazgów w koszyku wygląda bardzo skromnie i zazwyczaj nie masz poczucia, że dużo kupiłeś. Fakt, że czasami potrzebujemy kupić więcej i są po prostu praktyczne – zauważmy jednak słowo „czasami”, a nie zawsze…

O tym jak trudno oprzeć się marketingowym zabiegom przekonuje się na co dzień moja żona, w ostatni weekend pojechaliśmy do jednej z sieci handlowych, ja poszedłem z dzieckiem w jednym kierunku, a żona na „drobne” zakupy w drugim kierunku – miała dosłownie kupić jedną rzecz. Kiedy spotkaliśmy się po ok. godzinie, zobaczyłem żonę z dwoma reklamówkami różnych rzeczy.

W samochodzie próbowała swoje „czyny” w sposób bardzo rzeczowy i racjonalny uzasadnić, dlaczego kupiła 6 produktów, zamiast 1. Sama później trochę miała do siebie lekki żal – taki jak może mieć kobieta, która kupiła sobie kolejną parę butów J

Na chłodno analizując nie było tutaj racjonalizmu… stara zasada sprzedażowa mówi: kupujesz emocjonalnie, próbując to później w sposób racjonalny uzasadnić.

Wracając do zakupów mojej żony, na fakt, że wyszła z kilkoma torbami więcej niż planowała wpłynęło parę rzeczy:

Wszędzie płaciła kartą kredytową
Poszła na zakupy głodna
Była sama – sama podejmowała decyzje
Miała ograniczony czas na zakupy
Tak faktycznie nie miała listy zakupów

Tych kilka faktów, na które ona sama miała wpływ, a ich wcześniej nie zdiagnozowała, wpłynęło na „bogatsze” decyzje zakupowe.

Oczywiście poza tym, trzeba dodać wiele aspektów związanych z marketingowym przygotowaniem ofert, otoczenia, muzyki…

No właśnie czy wiesz jaki wpływ ma muzyka na Twoje decyzje zakupowe?

W święta słychać piękne kolędy płynące z głośników, a Twój wzrok zerka tu i ówdzie i błądzi po ślicznie udekorowanych choinkach, a od zapachu ciasta i pieczywa aż się kręci w nosie i od razu chce się jeść, właśnie w ten delikatny sposób marketingowcy wywołują presję na Twoich decyzjach zakupowych. Jeśli chcą żebyś sobie długo pochodził, a przy okazji dużooo zakupił (patrz w święta), to „zachęcają” Cię do tego m.in. wolno i przyjemnie pobrzmiewającą muzyką, która podświadomie zwalnia Twój ruch w sklepie, dzięki czemu masz czas, żeby sobie wszystko porządnie pooglądać.

Jest to trik, który jest powszechnie stosowany i wiedząc o nim możesz troszeczkę kontrolować swoje wydatki.

Osobiście nie mam nic przeciwko zakupom, przecież to nieodzowna cześć naszego funkcjonowania w społeczeństwie… ktoś przecież ma pracę i napędzamy PKB. Czasem jednak chyba warto troszkę bardziej racjonalnie spojrzeć na to, co robimy w codziennym życiu i czy między palcami nie przepuszczamy „niestrawionej gotówki” – chyba szkoda. Prawda?

Poniżej kilka zasad, na które Ty sam masz wpływ i dzięki którym trochę „zaoszczędzisz”:

Do sklepu chodzimy z listą zakupów i kupujemy tylko zapisane towary.
Zastanówmy się dwa razy, czy rzeczywiście potrzebujemy danej rzeczy. Można ją odłożyć i wrócić po nią za kilkanaście minut – potrzebna jest tutaj chłodna kalkulacja, nie kupujmy pod wpływem emocji.
Nie chodzimy do sklepów głodni, gdyż wtedy kupujemy zdecydowanie więcej, niż zaplanowaliśmy.
Lepiej zabrać gotówkę, gdyż płacąc kartą mamy skłonność do rozrzutności – po prostu nie widzimy tych wydawanych pieniędzy, widząc wydaną gotówkę mamy więcej czasu na chwilę refleksji.
Róbmy zakupy w towarzystwie, druga osoba może wyperswadować transakcję – zwłaszcza mąż swojej żony

Zapraszam do następnych artykułów, w których omówimy sobie kolejne triki marketingowe.

źródło: Marketingowe triki w codziennych zakupach

Jak firmy radzą sobie z wypaleniem zawodowym pracowników

pt., 02/17/2012 - 09:00

Postawione powyżej pytanie skłoniło mnie do zastanowienia się nad kontekstem organizacyjnym wypalenia zawodowego, co zaowocowało napisaniem książki – przewodnika dla menedżerów „Wypalenie zawodowe. Kontekst organizacyjny”.

1. Od opieki społecznej aż po biznes

Początkowo wypalenie zawodowe kojarzono z zawodami wiążącymi się z opieką społeczną i służbą zdrowia, które ponosiły wysokie koszty psychologiczne swojej pracy. Badania rozpoczęte w tych środowiskach w latach siedemdziesiątych ubiegłego wieku pozwoliły na dokładniejszy opis wypalenia zawodowego oraz określenia przyczyn tego syndromu. Dalsze prace badawcze rozszerzyły listę zawodów zagrożonych wypaleniem zawodowym i przeniosły zainteresowanie badaczy ze sfery socjalnej również do sfery biznesu.

Pomimo tego, większość książek dotyczących wypalenia zawodowego skupia się na zawodach związanych ze służbą zdrowia, opieką społeczną, edukacją, czy więziennictwem.

Ponadto zjawisko wypalenia zawodowego jest zwykle analizowane z perspektywy jednostki wypalającej się. Również rozwiązania problemu są często kierowane do jednostek.

Przełom w myśleniu o wypaleniu zawodowym zawdzięczamy Christinie Maslach i Michaelowi Leiterowi, którzy wnieśli znaczący wkład w opisanie podejścia organizacyjnego do problemu wypalenia zawodowego. Zdając sobie sprawę z faktu, że również inni badacze zajmują się wypaleniem organizacyjnym i mają w tej dziedzinie znaczące osiągnięcia, zdecydowałem się na przedstawienie kontekstu organizacyjnego wypalenia zawodowego w oparciu o model Maslach i Leitera. Ograniczenie się do jednego modelu zwolniło mnie z konieczności prowadzenia akademickich rozważań o wyższości modelu skonstruowanego przez uczonego A nad modelem autorstwa uczonego B.

2. Dostrzec ciąg przyczynowo-skutkowy

Menedżer obserwujący postawy i zachowania swoich podwładnych i współpracowników może dostrzec u nich objawy świadczące o wystąpieniu wypalenia zawodowego. ważne by potrafił odróżnić syndrom wypalenia zawodowego od zmęczenia lub depresji.

Współczesne pojmowanie wypalenia zawodowego uwzględnia trzy wymiary tego zjawiska:

utratę energii,
zredukowane oddanie pracy,
brak skuteczności.

Pierwszy z tych wymiarów obejmuje wyczerpanie fizyczne i emocjonalne objawia się zmęczeniem oraz niezdolnością do odpoczynku i regeneracji sił. Na drugi z wymiarów składają się cynizm i depersonalizacja, a trzeci - obniżeniem poczucia dokonań osobistych oraz rzeczywistym spadkiem wydajności pracownika.

Menedżer, który zaobserwuje u pracownika objawy wypalenia zawodowego może poszukiwać przyczyn wypalenia zawodowego w środowisku pracy, albo we właściwościach osoby. Jeżeli uwzględnimy kontekst organizacyjny, to przyczyny wypalenia tkwią w co najmniej jednym spośród sześciu obszarów życia firmy:

Obciążenie pracą,
Poczucie kontroli nad ważnym sferami pracy,
Nagradzanie (wynagrodzenia i motywacja pozafinansowa,
Poczucie wspólnoty,
Sprawiedliwe traktowanie,
Wartości firmowe.

Zajęcie się sześcioma obszarami, w których występują niedopasowania miedzy ludźmi a wykonywaną przez nich pracą, jest jedyną możliwością wpływania na wypalenie i wzmacniania zaangażowania w pracę. Nie oznacza to jednak, że działania muszą się odnosić do wszystkich obszarów jednocześnie. Proces będzie łatwiejszy do przeprowadzenia i monitorowania, jeżeli będzie dotyczył jednego, wybranego obszaru. Ponieważ istnieją powiązania pomiędzy sześcioma obszarami, działania podejmowane w jednym z nich zazwyczaj prowadza do poprawy przynajmniej części pozostałych.

3. Interwencja i prewencja

Wiele poradników, programów samopomocowych oraz podręczników akademickich proponuje podejście do problemu wypalenia zawodowego oparte o ideę samodoskonalenia jednostki. Na gruncie biznesowym znajduje to odzwierciedlenie w ciągle utrzymującej się popularności szkoleń z obszaru zarządzania stresem.

Należy zadać sobie pytanie, czy działania nakierowane jedynie na pracownika mogą rozwiązać problem wypalenia zawodowego. Czy pracownik po szkoleniu, który wraca do niezmienionego miejsca pracy i spotykający się z niezmienionymi postawami menedżerów, poradzi sobie z kwestią wypalenia zawodowego? Odpowiedź nasuwa się sama.

Aby poradzić sobie z wypaleniem zawodowym nie wystarczy samodoskonalenie pracownika. Konieczne są działania skoncentrowane zarówno na osobie, jak i na miejscu pracy, nie tylko na samej jednostce.

Proces rozwiązywania problemów z wypaleniem zawodowym może być inicjowany oddolnie (przez pracownika, który zauważył problem u innej osoby), albo też może zostać zapoczątkowany przez zarząd firmy. Wspomniany proces może zostać wykorzystany zarówno do zapobiegania wypaleniu zawodowemu, jak i do interwencji kryzysowej. W pierwszym przypadku mamy do czynienia z prawdopodobieństwem wystąpienia wypalenia zawodowego w przyszłości, a w drugim z rzeczywistym, istniejącym syndromem. Celem interwencji kryzysowej jest znalezienie natychmiastowego rozwiązania, by załagodzić lub zlikwidować problem. W przypadku zapobiegania wypaleniu, działania są skoncentrowane na wypracowaniu strategii postępowania pozwalającej na obniżenie ryzyka w przyszłości.

Organizacja, która chce zmierzyć się z problemem wypalenia zawodowego powinna uwzględnić w swojej strategii działania zarówno podejście indywidualne (oddolne), jak i odgórne (od zarządu w dół firmy). Sukces podejścia indywidualnego zależy w dużej mierze od stworzenia przez firmę takiej kultury organizacyjnej, w której inicjatywa pracownika jest czymś naturalnym i pożądanym, a pracownik posiada odwagę inicjowania procesu. Kiedy proces rozpoczyna się na poziomie organizacji, zazwyczaj jest próbą przeciwdziałania wystąpieniu wypalenia zawodowego w przyszłości, nie reakcją na bieżący kryzys.

4. Lepiej zapobiegać niż leczyć

Brak objawów „epidemii wypalenia zawodowego” w Polsce skłania świadomych menedżerów do podejmowania działań zapobiegawczych.

Podejście prewencyjne zakłada długi horyzont czasowy, a nie spojrzenie krótkoterminowe. Zakłada, że teraźniejsza inwestycja zapobiegnie znacząco wyższym kosztom i stratom w przyszłości. Zatem nie ma powodu czekać z działaniami aż wypalenie wystąpi.

Perspektywa długoterminowa dominująca przy podejściu organizacyjnym koncentruje się na systemach i procesach, jakie kształtują życie organizacji, a nie na działaniach i kryzysach, jakie dotyczą jednostek.

Przy podejmowaniu działań zapobiegawczych ważne jest uwzględnienie następujących kroków:

Uświadomienie menedżerom ważności działań,
Diagnoza sytuacji w firmie (badania jakościowe i/lub ilościowe dotyczące obszaru wypalenia zawodowego),
Opracowanie wizji i planu niezbędnych zmian w procesach i systemach zarządzania,
Komunikacja wewnątrzfirmowa,
Wdrożenie planowanych zmian z uwzględnieniem partycypacji pracowników,
Monitorowanie wyników.

5. Liczą się podjęte działania

Nawet najlepsze plany nie mogą zapobiec powstawaniu wypalenia zawodowego. Prewencja może opierać się na wdrożonych działaniach.

Do budowy zaangażowania w pracę prowadzi sześć dróg – sześć obszarów życia organizacji. W każdym z tych obszarów mogą pojawić się czynniki, które wywołają wypalenie zawodowe. Wymienione czynniki mogą spowodować wyczerpanie, wpędzić w cynizm, przełożą się na brak osiągnięć. Każdy z obszarów może być zatem punktem wyjścia do skutecznych działań. Pozostaje tylko dokonać wyboru obszaru (pytanie, jak to zrobić) i… do dzieła!

źródło: Jak firmy radzą sobie z wypaleniem zawodowym pracowników

ACTA #8211; nie taki diabeł straszny#8230;

pt., 02/17/2012 - 08:00

Skrót ACTA oznacza Anti-Counterfeiting Trade Agreement (umowa handlowa dotycząca zwalczania obrotu towarami podrabianymi), jednakże nazwa ta może wprowadzać nieco w błąd, gdyż w istocie ACTA w przeważającej mierze dotyczy naruszania praw własności intelektualnej w ogólności, nie koncentrując się jedynie na kwestiach podróbek, a więc towarów oznaczanych znakami towarowymi innych producentów.

ACTA jako umowa międzynarodowa wejdzie w życie po jej ratyfikacji przez minimum 6 państw. Do procesu ratyfikacji ACTA stosuje się postanowienia Konwencji wiedeńskiej o prawie traktatów. Stroną umowy ma być też Unia Europejska. Z uwagi jednak na fakt, że część materii objętych ACTA nie należy do kompetencji UE przyznanych jej w traktach, a na mocy art. 5 ust. 2 Traktatu o Unii Europejskiej wszelkie kompetencje nieprzyznane UE pozostają przy państwach członkowskich, także poszczególne państwa będące państwami członkowskimi zostały zaproszone do podpisania i ratyfikowania ACTA.

ACTA zredagowana została przez prawników amerykańskich z uwzględnieniem zasad legislacji typowej dla systemów prawa anglosaskiego, wobec czego analiza tekstu umowy dla prawników kontynentalnych jest zadaniem trudnym i może prowadzić do wielu wątpliwości i rozbieżności. Razi także ogólność postanowień umowy, liczne zastrzeżenia w postaci „braku uszczerbku” dla przepisów krajowych oraz wprowadzanie postanowień fakultatywnych, a więc takich, których wprowadzenie zależne jest w całości od woli danej strony umowy. Lektura ACTA wskazuje niewątpliwie, że duża część jej postanowień to swego rodzaju postulaty, które mają być dopiero wprowadzane do porządków krajowych przez poszczególne państwa - strony umowy. Należy zwrócić także uwagę, że ACTA w art. 3 jednoznacznie wskazuje, że jej postanowienia nie naruszają regulacji wewnętrznych, dotyczących praw własności intelektualnej. Ponadto, ACTA w zamierzeniu stanowić ma uzupełnienie regulacji zawartych w porozumieniu w sprawie Handlowych Aspektów Praw Własności Intelektualnej (TRIPS) z 1994 r., stanowiącego załącznik do porozumienia w sprawie utworzenia Światowej Organizacji Handlu. Polska jest stroną porozumienia TRIPS od 2000 r.

Poza faktycznie budzącym wiele wątpliwości trybem prac nad tekstem ACTA, kilka kontrowersyjnych postanowień umowy wzbudziło duże emocje po opublikowaniu tekstu umowy.

Obowiązek dostarczania dowodów na własną niekorzyść?

Kontrowersyjny jest z pewnością artykuł 11 ACTA wskazujący, że „winna zostać zagwarantowana możliwość nakazania przez (…) organy sądowe sprawcy naruszenia lub osobie, którą podejrzewa się o naruszenie, na uzasadniony wniosek posiadacza praw, przekazania posiadaczowi praw lub organom sądowym, przynajmniej dla celów zgromadzenia dowodów, stosownych informacji”. Sformułowanie to przez niektórych obserwatorów nazwane zostało odstępstwem od znanej prawu karnemu zasady zakazu dostarczania dowodów na swoją niekorzyść.

Warto jednak zwrócic uwagę, że, po pierwsze, przepis ten wskazuje, że może to nastąpić jedynie w drodze przewidzianej w ustawach lub przepisach wykonawczych. Po drugie, zapis ten dotyczy naruszeń cywilnoprawnych, a nie karnych. Po trzecie wreszcie podobne rozwiązanie w postaci tzw. roszczenia informacyjnego z art. 80 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych funkcjonuje w polskim porządku prawnym już od wielu lat. Trzeba także zauważać racje strony przeciwnej, a więc osób, których prawa zostały naruszone, że tego rodzaju instrumenty prawne służą wskazaniu osoby ewentualnego naruszyciela, dzięki czemu stanowiska stron mogą zostać zweryfikowane w toku procesu przed niezawisłym sądem. Powyższa regulacja nie stanowi więc rewolucji w polskim porządku prawnym oraz, wbrew pozorom, nie zmienia praw stron postępowania.

Rozszerzenie penalizacji?

Artykuł 23 ACTA traktuje o przepisach karnych, co, zdaniem niektórych obserwatorów, prowadzi do rozszerzenia penalizacji niektórych typów czynów zabronionych. ACTA jednoznacznie wskazuje, że represja prawnokarna winna odnosić się do czynów będących „piractwem na szeroka skalę”. Niestety nie sposób znaleźć w treści umowy definicji tego pojęcia. Akt stanowi natomiast że „działania na skalę handlową obejmują przynajmniej działania prowadzone jako działalność handlowa w celu osiągnięcia bezpośredniej lub pośredniej korzyści ekonomicznej lub handlowej”. Należy się zgodzić, że takie niedookreślenie nie powinno mieć miejsca w regulacjach dotyczących prawa karnego. Warto zwrócić natomiast uwagę, że już obecnie polskie przepisy przewidują penalizację czynów zabronionych w zakresie praw własności intelektualnej. Polski ustawodawca rozróżnia także czyny „zwykłe” i czyny będące typem kwalifikowanym, popełnione w celu osiągania stałego źródło dochodu lub prowadzenia działalności. Lektura ACTA wskazuje, że czyny, o których mowa w porozumieniu, bliższe są typom kwalifikowanym w obecnie obowiązujących przepisach, co z kolei prowadzi do konkluzji, że w chwili obecnej polski ustawodawca przewiduje penalizację szerszą aniżeli wymagana przez porozumienie.

Drugą ważną kwestią jest regulacja art. 23 ust. 3 ACTA, zgodnie z którym każde państwo będące stroną umowy może penalizować czyny polegające na nagrywaniu filmów podczas seansów kinowych. Regulacje takie, które z pewnością prowadzić będą do rozszerzenia penalizacji, są jednak dla stron umowy fakultatywne. Wyłącznie od polskiego ustawodawcy zależy, czy wprowadzi je do porządku prawnego. Ważne jest także, aby zrozumieć, że również bez podpisania ACTA polski ustawodawca mógłby dokonać takiej penalizacji. Jedynym dostrzegalnym zagrożeniem jest tutaj ewentualna presja pozostałych państw sygnatariuszy ACTA i określonych lobby na polskie władze w celu dokonania interwencji ustawodawczej.

W obecnym brzmieniu ACTA nie stanowi więc samo w sobie rozszerzenia represji karnej w polskim porządku prawnym.

Nowe zasady w Internecie – czy dojdzie do cenzury Internetu?

Zapisem ACTA, który wzbudza chyba najwięcej kontrowersji jest art. 27 dotyczący dochodzenia roszczeń i egzekwowania praw w środowisku cyfrowym. Przepis ten ma na celu ujednolicenie zasad ścigania naruszeń praw własności intelektualnej w sieci i wprowadza niejako podwaliny pod przyszłe regulacje środowiska cyfrowego.

Aby dobrze zrozumieć nie tylko same zapisy, ale i ich rzeczywiste konsekwencje, należy w pierwszym rzędzie odnieść się do zasad ochrony praw autorskich obowiązujących w środowisku cyfrowym.

Idea Internetu zakłada szerokie udostępnianie i ściąganie danych. O ile pomysłodawcy tego wynalazku sądzili, że będzie mieć on zastosowanie do wysyłania i odbierania danych przeznaczonych do indywidualnych odbiorców, lub też udostępniania danych naukowych lub publicznych, o tyle obecnie medium to jest szeroką platformą udostępniania danych dla nieograniczonego kręgu adresatów. Takie uzależnienie samej działalności Internetu od dostępności i możliwości powielania danych, powoduje że jest to obecnie medium najbardziej zależne od zasad wykorzystania praw własności intelektualnej i jednocześnie jest to największe wyzwanie dla doktryny tego prawa. Przez lata bowiem zasady korzystania z wytworów pracy intelektualnej były stosunkowo niezmienne. Zasady zaś obrotu utworami (a właściwie prawami autorskimi do nich) były takie same dla mediów drukowanych jak i przekazów radiowych i telewizyjnych. Dostęp do poszczególnych dzieł był zwykle udzielany przed podmioty zinstytucjonalizowane, łatwe do „namierzenia”, a zatem też do pociągnięcia do ewentualnej odpowiedzialności w przypadku dojścia do jakichkolwiek naruszeń.

Dopiero pojawienie się nowego medium – Internetu – które oparte jest na anonimowości, spowodowało konieczność redefiniowania zasad odpowiedzialności i wskazało na znaczące luki w obecnym systemie. Przede wszystkim należy wskazać, że odmiennie niż w przypadku pozostałych mediów, co do zasady, zapoznanie się z utworem w Internecie zakłada konieczność jego powielenia i ściągnięcia na własny komputer (w formie pliku umożliwiającego jego dalsze odtwarzanie lub w formie kopii zapasowej). Dodatkowo, w przypadku rozpowszechnienia w Internecie, nie ma często praktycznej możliwości określenia podmiotu, który udostępnił dany plik i umożliwił jego skopiowanie.

Dlatego też powstało pytanie, czy istnieje możliwość ścigania podmiotów udostępniających pliki w Internecie oraz jak określić osobę naruszyciela?

Na wątpliwość tą odpowiedzią miał być właśnie art. 27 ACTA. Czytamy w nim, że: „Strona może, zgodnie ze swoimi przepisami ustawodawczymi i wykonawczymi, zapewnić swoim właściwym organom prawo do wydania dostawcy usług internetowych nakazu niezwłocznego ujawnienia posiadaczowi praw informacji wystarczających do zidentyfikowania abonenta, którego konto zostało użyte do domniemanego naruszenia, jeśli ten posiadacz praw złożył wystarczające pod względem prawnym roszczenie dotyczące naruszenia praw związanych ze znakami towarowymi, praw autorskich lub pokrewnych i informacje te mają służyć do celów ochrony lub dochodzenia i egzekwowania tych praw. Procedury są stosowane w sposób, który pozwala uniknąć tworzenia barier dla zgodnej z prawem działalności, w tym handlu elektronicznego, oraz, zgodnie z prawodawstwem Strony, zachowuje podstawowe zasady, takie jak wolność słowa, sprawiedliwy proces i prywatność.”

Zgodnie z tym przepisem, państwa - sygnatariusze ACTA mogą, ale nie muszą, zapewnić w swoim systemie prawnych środki nakładające na internet service providera obowiązek udostępnienia danych podmiotu, z którego konta doszło do naruszenia. Jako, że jest to kolejny przepis dyspozytywny (który wskazuje, co państwo może, ale nie musi zrobić) należy uznać, że ma on na celu niejako wskazanie ścieżki, która może zostać wykorzystana przez państwa w celu umożliwienia dochodzenie roszczeń od internetowych naruszycieli.

Na uwagę zasługuje, że obowiązek państwa do wprowadzenia regulacji, pozwalających na określenie osoby naruszającej czyjeś prawa w internecie został nałożony na państwa także przez Europejski Trybunał Praw Człowieka. W wyroku z 2008 roku Trybunał wprost stwierdził, że państwa są zobligowane do dostarczenia obywatelom narzędzi umożliwiających określenie danych podmiotu, naruszających za pośrednictwem Internetu dobre imię lub cześć osoby. Prawo do poznania osoby naruszyciela (co jest konieczne dla pociągnięcia go do odpowiedzialności) wywiedzione zostało z prawa do sądu, które gwarantuje każdemu sądową ochronę jego praw. Mimo, że wskazany wyrok dotyczy ochrony dóbr osobistych istnieje możliwość zastosowania go także do naruszenia praw własności intelektualnej. Skoro bowiem częścią prawa do sądu jest prawo do dochodzenia swoich roszczeń przed sądem, nie ma znaczenia, czy chodzi o roszczenia wynikające z naruszenia dóbr osobistych czy też naruszenia praw własności intelektualnej.

Reasumując, już w 2008 r. wszystkie państwa – sygnatariusze Europejskiej Konwencji Praw Człowieka i Podstawowych Wolności musiały liczyć się z koniecznością zagwarantowania obywatelom środka umożliwiającego uzyskanie informacji o osobie odpowiedzialnej za naruszenie.

Art. 27 ACTA stanowi więc jedynie próbę wskazania, jak takie narzędzie ma wyglądać. W czasie prac nad konwencją poszukiwano podmiotu, który w całym procesie udostępniania utworów w Internecie najczęściej będzie miał kontakt z osobą korzystającą z konta. Bezsprzecznie osobą taką jest service provider, który udostępnia dane konto abonentowi, a więc podpisuje z nim umowę. Istnieje zatem domniemanie, że zna on dane abonenta. Dlatego też logiczne wydaje się być rozwiązanie pozwalające podmiotowi, którego prawa naruszono uzyskanie danych osoby, na którą zarejestrowane zostało konto, z którego doszło do naruszenia.

Dodatkowo istotne jest, że takie narzędzia są już szczątkowo obecne w polskim prawie. Zgodnie z art. 80 prawa autorskiego i art. 2861 Prawa własności przemysłowej, osoba, której prawa zostały naruszone może żądać od osoby innej niż naruszający informacji koniecznych do określenia pochodzenia i sieciach dystrybucji towarów naruszających prawa. Wskazane roszczenie skierowane jest także do podmiotu, który bezpośrednio nie narusza praw uprawnionego, jednak może mieć informacje o naruszeniu.

W naszej ocenie już w tej chwili procedury opisane w tych polskich przepisach mogą być stosowane również do określenia osoby naruszyciela, a więc mogą też posłużyć w celu uzyskania od Internet providera danych osoby, z której konta dochodzi do naruszenia.

Regulacje, o których mowa w art. 27 ACTA nie są zatem czymś nowym polskiemu prawu, maja jedynie za cel sprecyzowanie i niejako dookreślenie obowiązujących procedur oraz ostateczne wyeliminowanie problemów z określeniem osoby naruszyciela.

Odpowiadając na możliwe zarzuty, że regulacje te naruszają prawo do anonimowości w Internecie, należy wskazać, że przywilej ten nie przysługuje podmiotom naruszającym prawo. Przenosząc sytuację udostępniania plików w Internecie na gruntu życia w tzw. „realu” można powiedzieć, że również złodziej nie może się zasłaniać prawem do prywatności w momencie próby przeszukania go przez policję.

Podobnie za nieuzasadnione należy uznać wątpliwości dotyczące zwrotu: „zapewnić swoim właściwym organom prawo”. Wskazanie to interpretowane jest przez niektórych jako zbytnie rozszerzenie kompetencji organów państwowych. Interpretacja taka jest niezgodna jednak z podstawowymi zasadami ACTA. W preambule wskazano bowiem, że wszelkie postanowienia umowy muszą być interpretowane zgodnie z porządkiem danego państwa. Skoro zatem w Polsce podobne kwestie (roszczenie informacyjne) zostały przekazane kompetencji sądów, również i to uprawnienie powinno być złożone przez ustawodawcę na ich ręce. Jako, że sądy są władzą niezawisłą, której celem jest wymierzanie prawa, wyposażenie ich w przedstawione powyżej kompetencje nie narusza praw obywateli.

Na zakończenie należy obalić ostatni mit związany z art. 27 ACTA, a dotyczący tzw. dozwolonego użytku. ACTA nie precyzuje pojęcia „dozwolonego użytku”, nie oznacza to jednak, że instytucja ta musi zostać wykreślona z ustawodawstwa państw - sygnatariuszy. Wręcz przeciwnie, ACTA musi być interpretowana i implementowana w zgodzie z dotychczasowym porządkiem prawnym państw stron, co zakłada, że w państwach przewidujących dozwolony użytek praw autorskich, nie ma powodu do uchylenia tej instytucji. Oczywiście nawet już teraz nie ma przeszkód, aby ustawodawca „skasował” dozwolony użytek, jednak nie jest to wymagane przez ACTA.

Reasumując, ACTA stanowi jedynie niejako wskazówki dla państw – sygnatariuszy, jak można uszczelnić zasady ochrony praw własności intelektualnej w Internecie, nie wprowadza jednak zmian ani zapisów, które byłby rewolucyjne lub znacząco odbiegały od zasad ochrony praw własności intelektualnej, obowiązujących w Polsce obecnie.

Należy zatem podzielić stanowisko części komentatorów, że większość niepokojów społecznych związanych z ACTA wynika tak naprawdę z braku dialogu społecznego wokół tej umowy, oraz z faktu, że dotyka ona sfery życia dotychczas postrzeganej jako wolna i anonimowa (czyli komunikacji w Internecie). Łącząc to z faktem, że większość użytkowników Internetu to ludzie młodzi, często negatywnie nastawieni do władzy państwowej, w których interesie nie leży ochrona własności intelektualnej (gdyż osobiście nie czerpią z jej wykorzystywania dochodów), nie dziwi ostry sprzeciw społeczny przed zapisami wskazanego aktu. ACTA postrzegane jest bowiem jako zamach na prawa jednostki, mimo, że nie jest to jej celem, gdyż w rzeczywistości jedynie potwierdza ona zasady ochrony praw własności intelektualnej.

źródło: ACTA #8211; nie taki diabeł straszny#8230;