Na przekór

   W poprzednim felietonie (po małej przerwie) dokonałem takiego oto zabiegu, w którym dopasowałem obraz naszej polityki do sytuacji w Rosji – tuż po wystrzale z Aurory.

   Jak się wydaje to dopasowanie  pasuje do obrazu naszej obecnej politycznej rzeczywistości w 100%.

Wracam do polityki. Do komentowania polityki. „Bo z powicia ślub wyniosłem nigdy w życiu nie być posłem.”. Przed przystąpieniem do głębokich (oczywiście) analiz wydarzeń politycznych, przedstawię model opisujący naszą, polską, narodową scenę polityczną.

Trzeba dzisiaj niestety zamknąć cykl felietonów o strategii miasta - tego miasta.

Przyczyna zamknięcia jest trywialna- skończyły się wybory, ukonstytuowały się władze i to one będą nam dostarczać tematów do rozrywki. To mamy zagwarantowane.

W dzisiejszym odcinku występuje zmiana wizerunku autora, czyli mnie. Zamiast zdjęcia – karykatura. Jest to podyktowane (tylko w moim przypadku) dwoma względami. Po pierwsze pragnę w ten sposób ukryć mankamenty urody, a po drugie ukryć się poprzez zniekształcony obraz przed łatwym rozpoznaniem przez tych, których chlastam biczem satyry.

W poprzednim odcinku stwierdziłem, że:

A jak! Ale po co – skoro mamy już dwie? I to zrobione przez obce firmy zewnętrzne, które przyjechały z daleka i wymyśliły koło, a może nawet odkryły Amerykę. Pisanie strategii stało się modne. Jest to produkt medialny skonstruowany bez żadnej myśli przewodniej na wzór koncertu życzeń – tak, aby każdy trafiał w sedno. Jak w piosence Wojciecha Młynarskiego.

Napiera na mnie Redaktor Naczelny abym terminowo oddawał teksty. Jakby mi nie wierzył. A ja mam program na wiele numerów do przodu. Od  „uroków posiadania owczarka alzackiego”, poprzez wyjaśnienie katastrofy smoleńskiej do studium przewagi Klossa (kapitana Klossa – prawdziwego Polaka) nad Styrlicem wiosną.

Gdy świat gna ku zagładzie na falach tsunami, a Polska znowu może popaść pod rządy koalicji określonej wzorem (uwaga ułamek piętrowy, matematycznie bez sensu, a jak pięknie wygląda!):

Gdy politycy dali nura w szambo, biorę to do ust i pluję na przeciwnika – robienie analiz politycznych staje się jałowe i nadchodzi czas zwrócenia się ku piękniejszej stronie życia. A czyż jest coś bardziej piękniejszego niż bezinteresowne lenistwo z herbatką.

Niniejsze dzieło dedykuję szczególnie miłośnikom serialu „Majka” i światłemu ogółowi.

Postanowiłem sobie znaleźć przerwę w moich, jakże trafnych analizach politycznych i zaczekać aż się wszystko przewali. Ostatnio Marta Gessler jeździ po Polsce i uczy sztuki kulinarnej. Ja chcę dać Czytelnikom konkretny przepis na golonkę po szczecińsku, która wyprze szczeciński paprykarz – wreszcie!

Składniki:

1.Golonki w liczbie odpowiadającej liczbie gości o rozmiarach XXL do L.

2.Wino białe – mocno wytrawne, najlepiej alzackie   lub z Doliny Loary (średnia półka) – minimum 2 butelki, z czego 1 do wypicia w czasie uczty.

3.Grzybki suszone.